Raadselige Roos

De winnaars van de Raadselige Roos 2025- 2026 zijn bekend gemaakt

Afgelopen zondag 12 april vond in Zaal 7 van Hotel Asteria in Venray de bekendmaking van en prijsuitreiking aan de winnaars van de 33^ste editie van de Schrijfwedstrijd De Raadselige Roos 2025-2026 met als thema ‘Vieren’ door Literair Café Venray plaats. Dit gebeurde weer tijdens een gezellige en zeker feestelijke bijeenkomst in aanwezigheid van een groot aantal deelnemers en beeldende kunstenaars, wier werk ook in de bundel Raadselige Roos 2025-2026 bij de winnende en de vijftien genomineerde verhalen en gedichten is opgenomen en tal van veel belangstellenden.

De vakjury Poëzie koos als  winnaars:
1e. prijs: Janneke van Bockel (Utrecht) met haar gedicht ‘Zes nachtjes’.
2e. prijs: Janine Jongsma-te Marvelde (Deurne) met het gedicht ‘De klimmer’
3e.prijs  Hilde Slooff (Alkmaar) met haar gedicht ‘Behouden vaart’.

De vijftien leden van de Publieksjury Poëzie kozen als hun winnaar van de Roojse Roos-prijs 2025-2026, John Hoogeveen (Bakkeveen) voor zijn gedicht ‘Rond’. Hij kon vanwege uitlandigheid niet bij de uitreiking aanwezig zijn, maar sprak de aanwezigen in Zaal 7 per videoboodschap toe.

De Vakjury Proza koos als  winnaars:
1e. prijs: Henk Enserink (Deventer) voor zijn verhaal ‘Het meisje van Vermeer’.
2e. prijs Debora Degreef (Capelle aan den IJssel) voor ‘Ik heb er zin in’
3e. prijs naar Mehmet Küçükaycan (Eindhoven) voor zijn verhaal ‘Haan’.

De presentatie van de feestelijke bijeenkomst van de Raadselige Roos 2025-2026 was in handen van Stan Verhaag, terwijl Theo de Bruijn en diens zoon Marijn zorgden voor prachtige muzikale intermezzi en improvisaties..

Wij kijken met een fijn en voldaan gevoel terug op een mooie bijeenkomst. Bedankt dat jullie hierbij aanwezig wilden zijn.

Bestuur Literair Café Venray

Janneke van Bockel: Eerste prijs vakjury poëzie: met ‘Zes nachtjes’,

Ik ben ouderschapsdeskundige en vierde vorig jaar mijn 25-jarig jubileum als ouder. Ik schrijf, spreek en dicht over de psychologie van het ouderschap. Met mijn boeken IJskastmoeder, Uitlegmoeder en Uitvindboek voor ouders probeer ik herkenning te bieden aan ouders ‒ zonder tips, zonder oordeel. Als het in het nieuws over verwarde personen, ongelukken of oorlog gaat, ben ik zo beroepsgedeformeerd, dat mijn hart naar de ouders uitgaat. Want ja, dat had je ook niet bedacht toen je aan kinderen begon. In mijn trainingen laat ik ouders schrijven, dichten en optreden. Niet om verhalen mooi te maken, maar om perspectieven zichtbaar te maken, die ondergesneeuwd raken door theorie, beleid of goede bedoelingen. Schrijven is daarbij geen eindproduct maar een manier van denken, ordenen en ademen.

Bij het thema ‘vieren’ gingen mijn gedachten uit naar ouders, die met moeite maandelijks de touwtjes aan elkaar knopen. ‘Zes nachtjes’ begon daar bij het besef, dat ‘vieren’ niet altijd vanzelfsprekend is en ‘verheugen’ soms uit onverwachte hoek komt.

Sinds ik cursussen bij Ingmar Heytze volgde, durf ik met mijn poëzie naar buiten te treden. Ik schreef in opdracht voor onder andere 113 Zelfmoordpreventie, Burgerkracht Limburg, samenwerkingsverbanden in het onderwijs en het project Niet alleen ziek. In 2024 maakte ik mijn debuut bij Dichters in de Prinsentuin. Nog geen bundel, maar die komt er vast een keer.

Janine Jongsma-te Marvelde: Tweede prijs vakjury poëzie met De klimmer. 

Ik ben geboren in Boxmeer (1965), maar ik woon al mijn hele leven in Deurne. De liefde voor taal heb ik van huis uit meegekregen. Sinds 2010 heb ik mij serieus op de poëzie gestort. Ik vind het heerlijk om in geconcentreerde taal meer te zeggen met minder woorden. In 2012 won ik de eerste prijs voor poëzie bij de wedstrijd Raadselige Roos. Ik ben dus een oud deelnemer en ik stond vaker op het podium om een prijs in ontvangst te nemen. Ik deed ook succesvol mee aan andere wedstrijden en mijn gedichten werden opgenomen in literaire bladen en bloemlezingen. In 2019 kwam mijn bundel Gewoon logisch uit bij uitgeverij Voetnoot. Die kreeg goede recensies en het was de kroon op mijn werk. Maar ik voelde geen behoefte meer om verder te gaan met dichten, ik had me met die bundel helemaal leegschreven. Ik zocht naar een andere uitdaging op het gebied van de poëzie. Zodoende werk ik nu al jaren als redacteur van de recensierubriek bij het literaire poëzietijdschrift Meander. Mijn dichtersbloed begon weer te stromen, toen ik het thema ‘vieren’ van dit jaar las. Ik wist ik meteen dat ik de dubbele betekenis van het woord wilde vangen in mijn gedicht. Ik dacht aan het vieren van de lente en kwam zodoende uit bij bloementrossen die zich laten vieren vanaf een muur. Het eerste wat me te binnen schoot waren de uitbundige trossen van de blauweregen. Daar heb ik mijn gedicht op gebaseerd.

Hilde Slooff; Derde prijs vakjury poëzie met Behouden vaart.    
Lid van het Alkmaars Dichtersgilde.

In poëzie houd ik van eenvoud, toegankelijkheid, verrassing en speelsheid. Ik schrijf als een soort puzzel, verzamel eerst heel veel en schrijf dan willekeurig achter elkaar door. Dan weer compacter in elkaar passen, schrappen, schaven en weven. Meestal schrijf ik over onderwerpen dicht bij huis, mijn tuinplant achter glas, de mammoetwervel op de vensterbank, pantoffels of het sparen van kleine vrijheden.

Mijn motto: “ik schrijf mijn alledaagsheid waterpas”. Mooi vind ik ook een uitspraak van de Japanse schrijver I. Kenkabo:  “Als er aan het leven een kantlijn is, dan schrijven wij daar verzen in”. Het idee voor Behouden Vaart ontstond al peddelend op het water. De kano, een gezamenlijk familiebezit, nodigde uit tot deze bespiegeling. Deelnemen aan een schrijfwedstrijd is een leuke manier om buiten je eigen schriftje te komen.

Roojse Roos-prijs 2025-2026, John Hoogeveen (Bakkeveen)

Ik ben John Hoogeveen,

…. geboren in 1966 in Utrecht. Al mijn hele leven vind ik het leuk te schrijven: eerst opstellen, toen verhaaltjes, later vooral gedichten. Ik dicht veel en  doe mijn best. Ook op de lagere school schreef ik. Het irriteert mij nog steeds, wanneer ik aan mijn leraar Nederlands denk, die voor mijn opstel met de verplichte titel: “Mensen, onze reisgenoten” het cijfer zes gaf, dit omdat het ‘te veel emoties opriep’. Misschien is dat wel precies de reden dat ik ben blijven schrijven.

Inmiddels ben ik psychiater geworden en verhuisd van Utrecht naar Friesland, waar ik in een klein dorp woon. Het dichten is in de loop der jaren steeds belangrijker voor mij geworden. Omdat er een beperkte markt voor een dichtbundel is, terwijl dat toch iets is waar bijna iedere dichter van droomt, heb ik dat toch uit mijn hoofd gezet. Daarom doe ik vaak mee aan wedstrijden en soms tijdschriften. Mijn werk verscheen ondertussen in 20 verschillende verzamelbundels. Ik ben tweemaal eerder genomineerd geweest en in 2026 won ik met mijn gedicht ‘Rond’ de publieksprijs, de Roojse Roos,  van het Literair Café Venray, toch ruim 250 kilometer van mijn Friese woonplaats vandaan. Ik ben de Raadselige Roos dankbaar, dat ze mij hebben uitgekozen. Nog steeds jammer, dat ik in Aruba verbleef voor werk toen de prijsuitreiking was.

Henk Enserink: Eerste prijs vakjury proza met Het meisje van Vermeer 

De essentie zoeken in het randgebeuren

Tja, ik ben veel meer een schrijver, een bedenker, dan een lezer. Als kind al maakte ik in bed elke avond in mijn hoofd verhaalgedichten die dagelijks eindeloos uitgebreid werden. En als onzekere student schreef ik multo-cahiers vol met dagboekenteksten. Het waren veelal toen en toen vertellingen, de gelaagdheid kwam pas later.

Tijdens mijn werk in de kinderpsychiatrie vertelde ik de kinderen voor het slapen gaan zelfverzonnen verhaaltjes, zij mochten bedenken waarover ze gaan moesten. Als ze zichzelf gingen herkennen in een personage was mijn missie geslaagd. Zo ontstond het idee om een kinderboek te schrijven vol met voor hen herkenbare emoties.

Ik werk nooit planmatig, het verhaal ontstaat intuïtief. Zo dacht ik ooit het kinderverhaal eindelijk rond hebben, kregen de ouders ruzie met elkaar, moest dat eerst weer opgelost, wat zomaar twintig bladzijdes kostte.

Het liefst schrijf ik columns over alledaagse observaties, bijvoorbeeld over de waardeloze inrichting van tuincentra die je dwingend kilometers laten lopen, ook als je alleen maar een snoeischaar nodig hebt. Die column verscheen -toepasselijk vond ik- op bevrijdingsdag. Het op het eerste oog onvergelijkbare in een verband weten te plaatsen, het schijnbaar onbetekenende doen oplichten, daar heb ik plezier in.

Schrijven is voor mij ook een manier om te reflecteren. Zo probeerde ik als beginnend intervisiebegeleider de essentie van zo’n bijeenkomst, waarin vaak wondermooie dingen gebeuren, te vangen in een column.

Als ik deelneem aan schaaktoernooien houd ik het thuisfront via blogs op de hoogte, liefst met stukjes die ook niet-schakers iets te bieden hebben. Het randgebeuren, dat is wat mij overal het meest interesseert. Op de schaakclub leerde ik ook een goed geschreven in memoriam waarderen en gaandeweg schrijven. De essentie van een leven zoeken, dat is een mooie en dankbare bezigheid. Daaruit is ook het winnende verhaal voortgekomen, dat -ik moet het hier zeggen- allesbehalve een getrouw beeld van ons gezin weergeeft.

Die zoektocht eindigt eigenlijk nooit, want alles schuift voortdurend. Onlangs heb ik mijn ouders en anderen jaren na hun dood brieven uit de hemel laten schrijven, waarin ze terugblikken op hun leven en teruggeven wat ze zien gebeuren bij ons. Soms neemt iemand hun uitdaging aan terug te schrijven.

De spanningsboog van een column of kort verhaal kan ik goed aan. Een roman heb ik ook geprobeerd, maar hoewel het schrijven ervan me veel plezier gaf, wreekte zich toch dat er geen vooraf uitgestippeld plan onder lag. Toch kan ik het niet laten het te blijven proberen, want een leven zonder schrijven en groot dromen kan ik me maar moeilijk voorstellen.

Debora Degreef : Tweede prijs vakjury proza met Ik heb er zin in

Ik werk fulltime als strategisch adviseur (gemeente Rotterdam) en woon in Capelle aan den IJssel. In de overige spaarzame uren ben ik schrijver, moeder, echtgenote en degene die de voederbakken aanvult van de hond en de kat. Toch lukt het me om verhalen en boeken uit te geven. Ik wist al vanaf het moment dat ik een pen vast kon houden, dat ik schrijver moest worden. Toch duurde het tot 2013 (toen inmiddels 40 jaar oud), voordat ik iets op durfde te sturen.
Schrijven is voor mij geen hobby. Vaak denken mensen dat. Het is lastig uit te leggen, maar het is een innerlijke drang waar hard werken bij komt kijken. Ik moet vaak denken aan Van Gogh die ontzettend productief was en er iedere dag een schilderij uit kon persen. Dat soort dwangmatigheid dus.
Ik geef aan mijn verhalen het liefst een zwart randje mee. Misschien komt het door mijn grote voorbeeld Roald Dahl. Niet alleen zijn kinderboeken, maar ook die voor volwassenen zijn meesterlijk. Wanneer ik schrijf, ben ik in een soort trance. Ik stap echt in de huid van de hoofdpersoon, zonder voorkennis wat er gaat gebeuren. Ik vind het concept van Raadselige Roos fantastisch door de combinatie van verhalen, gedichten en kunstwerken. Een feestelijke prijsuitreiking met muziek, interviews en juryrapporten maakt het compleet. Ik ben twee keer eerder in de verhalenbundel beland (in 2014 en 2020) en het is altijd leuk om te horen hoe de jury tegen je verhaal aankijkt.       Met het thema ‘vieren’ moest ik meteen aan een feestje denken. Toch wel erg afgezaagd, dacht ik, maar ik nam plaats achter mijn computer en las mee wat er gebeurde. In dit verhaal gaat het om ingesleten familierollen. Daar kom je eigenlijk nooit meer vanaf, hoe oud je ook bent. De hoofdpersoon moest van mij uit haar comfort zone stappen en de rol van haar overleden zus overnemen, al was het maar één moment. Dat doet ze, uit respect voor haar zus.

De foto’s, gemaakt door Eric Verhagen